رفتن به محتوای اصلی
بازگشت به تقسیم اموال و بدهی‌های خانوادگی
برای موکلانی با دارایی‌های پیچیده

حقوق خانواده برای دارایی‌های کلان

مسئله فقط این نیست که چه چیزی دارید، بلکه این است که دارایی شما چگونه نگهداری می‌شود و چگونه می‌توان آن را تقسیم کرد بی‌آنکه یک صورت‌حساب مالیاتی حاصل توافق را از بین ببرد.

بیشتر اختلافات حقوق خانواده بر سر یک خانه، یکی دو حقوق بازنشستگی و مقداری بدهی است. برخی چنین نیستند. وقتی سهام شرکت، تراست خانوادگی اختیاری (discretionary family trust)، دارایی‌های خارج از کشور، یا ثروتی در کار باشد که پیش از آغاز رابطه وجود داشته و در دوران ازدواج به‌طور چشمگیری افزایش یافته است، مسائل حقوقی فنی‌تر می‌شوند و هزینه اشتباه در آن‌ها بیشتر. این صفحه برای موکلانی است که با این دسته دوم از شرایط روبه‌رو هستند، و برای حسابداران و مشاورانی که به آن‌ها کمک می‌کنند.

تراست بازگشتی (resulting trust) و کمک مالی والدین

وقتی والدین در پرداخت پیش‌پرداخت خرید خانه کمک می‌کنند، بخشی از وام مسکن را می‌پردازند یا ملکی را به نام فرزند خود منتقل می‌کنند، پرسشی که سال‌ها بعد مطرح می‌شود این است که آیا آن پول هدیه بوده یا به‌صورت تراست بازگشتی برای والد نگهداری می‌شود. رأی دادگاه عالی کانادا در پرونده Pecore v. Pecore، 2007 SCC 17 چارچوب تحلیل را تعیین می‌کند: فرض بر این است که انتقال بلاعوض میان بزرگسالان به‌صورت تراست بازگشتی نگهداری می‌شود، مگر آنکه شواهد نشان دهد انتقال‌دهنده قصد هدیه داشته است. اماره هدیه به فرزند (presumption of advancement) میان والدین و فرزندان بزرگسال دیگر به شکلی که پیش‌تر اعمال می‌شد اعمال نمی‌شود.

در جدایی، این موضوع از دو سو اهمیت دارد. اگر پول والدین به خرید خانه خانوادگی‌ای کمک کرده باشد که فقط به نام شماست، همسرتان ممکن است استدلال کند که آن پول هدیه‌ای به خانواده بوده است. اگر پول والدین به خرید خانه‌ای به نام هر دو نفر کمک کرده باشد، والدین شما ممکن است ادعای تراست بازگشتی داشته باشند که سهم آن‌ها را از حساب اموال خانوادگی (family property) خارج می‌کند. اسناد همان زمان (ایمیل‌ها، سوابق بانکی، هر قرارداد وام، و نامه‌های هدیه‌ای که به وام‌دهنده داده شده) تعیین‌کننده‌اند. ما از همان ابتدا با موکلان همکاری می‌کنیم تا این شواهد را پیش از آنکه روایت طرف مقابل شکل قطعی بگیرد گردآوری کنیم.

تراست‌های خانوادگی اختیاری

منفعت در یک تراست خانوادگی اختیاری زمان حیات (discretionary inter-vivos family trust) یکی از دشوارترین مسائل ذیل ماده 84 «قانون حقوق خانواده» (Family Law Act) است. این قانون اموال خانوادگی را به معنای گسترده تعریف می‌کند و «منفعت همسر در اموال» (the spouse’s interest in property) را نیز در بر می‌گیرد؛ اما ذی‌نفع اختیاری (discretionary beneficiary) تنها حقی مشروط (contingent right) دارد که امین تراست او را در نظر بگیرد، نه حقی قطعی و مستقر (vested entitlement). اینکه آیا این منفعت قابل تقسیم است و چگونه، بارها در دادگاه‌ها محل دعوا بوده است. پاسخ به شرایط تراست، سابقه توزیع‌ها، رابطه میان امین و همسری که ذی‌نفع است، و اینکه آیا تراست در واقع ابزار نگهداری دارایی‌ای است که آن همسر عملاً کنترلش می‌کند بستگی دارد.

پیش از آنکه نظری بدهیم، سند تراست (trust deed)، الگوی توزیع‌ها در طول رابطه و ساختار هر نهاد شرکتی مرتبط را بررسی می‌کنیم. اگر شما ذی‌نفع هستید، مسئله این است که این منفعت چگونه توصیف شود تا ارزش اقتصادی واقعی آن را نشان دهد. اگر همسرتان ذی‌نفع پول خانوادگی است، مسئله این است که او موظف است درباره ساختاری که از نظر فنی «مالک» آن نیست چه اطلاعاتی را افشا کند.

شرکت‌های خصوصی با سهامداران محدود (closely-held corporation) و مالکان‌مدیران (owner-manager)

وقتی یکی از همسران یا هر دو در یک شرکت خصوصی سهام دارند (چه شرکت عملیاتی [opco]، چه شرکت هلدینگ [holdco]، چه ساختار هلدینگ و شرکت عملیاتی)، مسائل اصلی عبارت‌اند از ارزش‌گذاری، سود انباشته (retained earnings)، و اینکه سهام در توافق چگونه منتقل می‌شود (یا چگونه در برابر آن جبران داده می‌شود). تقریباً همیشه به یک ارزیاب رسمی کسب‌وکار (Chartered Business Valuator) نیاز است؛ ما ارزش‌گذاری کسب‌وکار را در داخل دفتر انجام نمی‌دهیم و به وکلای خانواده‌ای که مدعی انجام آن هستند با تردید نگاه می‌کنیم.

مسائل عملی‌ای که مرتباً پیش می‌آیند: تخفیف سهم اقلیت (minority-interest discount) و اینکه آیا سهام همسر به معنای واقعی کلمه سهم اقلیت است یا نه؛ سود انباشته و اینکه آیا باید آن را ثروت زناشویی دانست یا ذخیره عملیاتی؛ تفاوت میان اموال مستثنا (excluded property) (سهامی که پیش از رابطه در اختیار بوده) و افزایش ارزش همان سهام در طول رابطه، که طبق بند 84(2)(g) قابل تقسیم است؛ و دام ماده 84.1 «قانون مالیات بر درآمد» (Income Tax Act) فدرال، که در انتقال سهام میان اشخاص وابسته (non-arm’s-length) می‌تواند آنچه را باید سود سرمایه‌ای (capital gain) باشد به سود سهام فرضی (deemed dividend) تبدیل کند. ساختارهای توافقی که از دید حقوق خانواده تمیز و بی‌نقص به نظر می‌رسند، اگر بدون حضور یک حسابدار مالیاتی مکتوب شوند، ممکن است هزینه مالیاتی شش‌رقمی به همراه داشته باشند.

هزینه‌هایی که از طریق شرکت پرداخت می‌شوند ممکن است از نظر مالیاتی درآمد به شمار نیایند، اما همچنان ممکن است برای محاسبه نفقه فرزند (child support) یا نفقه همسر (spousal support) درآمد مبنای رهنمودها (guideline income) محسوب شوند. معیار حقوقی این است که آیا آن هزینه منفعتی شخصی داشته یا منفعتی برای کسب‌وکار، و بار اثبات اینکه هزینه‌ای مشروع برای کسب‌وکار بوده بر عهده پرداخت‌کننده است. اگر هزینه‌های کسب‌وکار شخصی تلقی شوند، ممکن است درآمد مبنای رهنمودها افزایش داده شود (grossing up) تا مالیات شخصی‌ای که در غیر این صورت پرداخت می‌شد منظور گردد.

تنظیم توافق با در نظر گرفتن پیامدهای مالیاتی

در حوزه مالیات فدرال، قواعد به سود همسرانی است که اموال را تقسیم می‌کنند، اما فقط اگر توافق طوری نوشته شود که از این قواعد استفاده کند. چند مورد که بیش از همه پیش می‌آیند:

  • انتقال با تعویق مالیات میان همسران (spousal rollover) طبق بند 73(1) «قانون مالیات بر درآمد»: انتقال اموال سرمایه‌ای (capital property) میان همسران (یا همسران سابق، اگر برای تسویه حقوقی باشد که از رابطه ناشی شده) به بهای تمام‌شده فرض می‌شود و مالیات بر سود به تعویق می‌افتد. نحوه نگارش اهمیت دارد: انتقال با تعویق مالیات حالت پیش‌فرض است، اما اگر تحقق سود در زمان جدایی منطقی‌تر باشد، می‌توان آن را کنار گذاشت.
  • انتقال RRSP با تعویق مالیات طبق بند 146(16): موجودی طرح ثبت‌شده پس‌انداز بازنشستگی (RRSP) را می‌توان میان همسرانی که از هم جدا می‌شوند با تعویق مالیات و با استفاده از فرم T2220 سازمان درآمد کانادا (CRA) منتقل کرد، اما فقط زمانی که انتقال بر اساس توافق‌نامه جدایی (separation agreement) کتبی یا حکم دادگاه انجام شود. پرداخت نقدی متعادل‌سازی (cash equalization) از RRSP پرداخت‌کننده بدون استفاده از این مقرره، به‌طور کامل برای پرداخت‌کننده مشمول مالیات است.
  • تعیین محل سکونت اصلی (principal residence designation): همسران تا زمانی که متأهل‌اند روی هم فقط می‌توانند یک محل سکونت اصلی تعیین کنند. پس از جدایی، هر یک ممکن است بتواند از آن پس محل سکونت اصلی خود را تعیین کند. راهبرد تعیین محل سکونت اصلی هنگام فروش یا انتقال هر یک از دو خانه در دوران جدایی، بسته به اینکه کدام سال‌ها برای کدام خانه منظور شود، می‌تواند ده‌ها هزار دلار در میزان مالیات بر سود سرمایه‌ای تفاوت ایجاد کند.
  • نفقه دوره‌ای در برابر نفقه یکجا: طبق مواد 56.1 و 60(b)، نفقه همسر دوره‌ای برای پرداخت‌کننده قابل کسر از درآمد مشمول مالیات و برای دریافت‌کننده مشمول مالیات است؛ نفقه همسر یکجا معمولاً چنین نیست. این ساختار هم بر هزینه پس از مالیات اثر می‌گذارد و هم بر قدرت چانه‌زنی هر یک از طرفین در توافق.
  • پرداخت متعادل‌سازی (equalization payment) با اموال: انتقال سهام، املاک یا سایر اموال سرمایه‌ای برای ایفای تعهد پرداخت متعادل‌سازی ممکن است به‌طور خودکار انتقال با تعویق مالیات طبق بند 73(1) را به دنبال داشته باشد، یا واگذاری به ارزش منصفانه بازار (fair market value) را. اینکه کدام یک اعمال شود به نحوه نگارش توافق و زمان انتقال نسبت به طلاق بستگی دارد.

ما مشاوره مالیاتی نمی‌دهیم. با حسابدار یا وکیل مالیاتی شما همکاری می‌کنیم (یا کسی را به شما معرفی می‌کنیم) تا مطمئن شویم توافقی که وکیل خانواده شما تنظیم می‌کند از نظر مالیاتی برایتان گران تمام نشود. زمان مناسب برای مشارکت دادن آن‌ها پیش از ارسال پیشنهاد است، نه پس از امضای توافق.

همکاری با دیگر مشاوران شما

در یک پرونده پیچیده انتظار داریم با چند متخصص هماهنگ شویم: یک ارزیاب رسمی کسب‌وکار برای سهام شرکت خصوصی، یک حسابدار یا وکیل مالیاتی برای ساختار توافق، یک وکیل امور ترکه برای وصیت‌نامه و هر تراست همسری (spousal trust)، و گاهی یک حسابدار قضایی (forensic accountant) در مواردی که عامدانه در افشای اطلاعات مانع‌تراشی می‌شود. کار ما هدایت راهبرد حقوقی و اطمینان از این است که تحلیل هر مشاور در توافق منعکس شود. اگر هنوز این متخصصان را ندارید، وکلایی را می‌شناسیم که سال‌ها در پرونده‌هایی مانند پرونده شما با آن‌ها کار کرده‌ایم و می‌توانیم شما را به آن‌ها معرفی کنیم.

افشای اطلاعات و پرونده‌های دشوارتر

ماده 5 «قانون حقوق خانواده» هر دو همسر را به افشای کامل و جامع اطلاعات موظف می‌کند. در پرونده‌های دارایی‌های کلان، کار عملی افشا دشوارتر است: دفاتر صورت‌جلسات شرکت (minute book)، صورت‌های مالی شرکت هلدینگ، وام‌های میان شرکت‌ها، دارایی‌های نگهداری‌شده در خارج از کشور، کیف‌پول‌های رمزارز، آثار هنری، خودروها و مجموعه‌ها. وقتی یکی از همسران دفاتر را در اختیار دارد، درخواست‌های ارائه مدارک معمولاً در دور اول به‌طور ناقص پاسخ داده می‌شوند. ما می‌دانیم چه چیزی را باید درخواست کرد، پاسخ ناکافی چه شکلی دارد، و چه زمانی گام درست بعدی، درخواست حکمی برای الزام به ارائه مدارک است، یا در پرونده مناسب، درخواست استنتاج به زیان طرف (adverse inference) در دادرسی.

ما در سوی دیگر این مسئله نیز کار می‌کنیم: وکالت همسری که مالک ساختار است و از او خواسته شده سوابق ده ساله شرکت را در قالب یک «جست‌وجوی بی‌هدف برای یافتن مدرک» (fishing expedition) ارائه کند. تکلیف افشای اطلاعات واقعی است، اما نامحدود نیست.

درباره این صفحه

این صفحه کلی‌تر از خودِ کار است. هر ساختاری متفاوت است، و قواعد مالیاتی و تراستی که در بالا به آن‌ها اشاره شد استثناها و موارد خاصی دارند که تنها زمانی اهمیت پیدا می‌کنند که واقعیت‌های مشخص پرونده شما را بررسی کنیم. هدف این صفحه این است که به شما نشان دهد آیا ما زبان شما را می‌فهمیم یا نه؛ این صفحه مشاوره حقوقی نیست و نباید به‌عنوان مشاوره حقوقی به آن تکیه کرد.