در بریتیش کلمبیا، نفقه فرزند (child support) بر اساس «رهنمودهای فدرال نفقه فرزند» (Federal Child Support Guidelines) تعیین می‌شود. مبلغ پایه از جدولی به دست می‌آید که به درآمد ناخالص سالانه والدی که نفقه را می‌پردازد و تعداد فرزندان بستگی دارد. هزینه‌های ویژه، مانند هزینه نگهداری از کودک و هزینه‌های درمانی، جداگانه به آن افزوده می‌شوند و به نسبت درآمد والدین میان آنان تقسیم می‌شوند.

نفقه همسر (spousal support) حقی خودکار نیست. همسر ابتدا باید ثابت کند که استحقاق آن را دارد (entitlement)، و این به آثار اقتصادی رابطه و پایان آن بستگی دارد. سپس مبلغ و مدت نفقه به مدت زندگی مشترک همسران، نقشی که هر یک داشته‌اند، و توان مالی و نیازهای آنان بستگی دارد، و از «رهنمودهای مشورتی نفقه همسر» (Spousal Support Advisory Guidelines) برای به دست آوردن یک بازه استفاده می‌شود.

اموال خانوادگی همه چیزهایی است که هر یک از همسران در تاریخ جدایی مالک آن است، و فرض بر این است که هر همسر حق نیمی از آن را دارد. اموال مستثنا چیزهایی است که یکی از همسران با خود به رابطه آورده یا در طول رابطه شخصاً دریافت کرده است، مانند ارث یا هدیه‌ای از شخصی بیرون از ازدواج. خود مال مستثنا نزد همان همسر می‌ماند، اما افزایش ارزش آن در طول رابطه تقسیم می‌شود.

تا حد زیادی بله. طبق «قانون حقوق خانواده» (Family Law Act) بریتیش کلمبیا، کسانی که دست‌کم دو سال پیوسته در رابطه‌ای شبیه به ازدواج (marriage-like relationship) با هم زندگی کرده‌اند همسر به شمار می‌آیند، و همان قواعد اموال خانوادگی و بدهی خانوادگی که بر زوج‌های متأهل حاکم است درباره آنان نیز اعمال می‌شود. تفاوت‌ها عبارت‌اند از آستانه دو سال، مهلت قانونی‌ای که از جدایی آغاز می‌شود و نه از طلاق، و این‌که «قانون طلاق» (Divorce Act) فدرال در مورد آنان اعمال نمی‌شود.

نه بدون اطلاع دادن، و اغلب نه بدون توافق یا حکم دادگاه. هنگامی که توافق کتبی یا حکمی درباره فرزندپروری وجود دارد، سرپرستی (guardian) که قصد نقل مکانی را دارد که بر روابط فرزند تأثیر قابل‌توجهی می‌گذارد، باید دست‌کم 60 روز پیش از آن به سرپرست دیگر اطلاع کتبی بدهد. سرپرست دیگر سپس 30 روز فرصت دارد تا از دادگاه بخواهد جلوی آن را بگیرد. این‌که چه کسی باید چه چیزی را ثابت کند، به این بستگی دارد که زمان والدگری (parenting time) تاکنون چگونه تقسیم شده است.

پس از گذشت یک سال از جدایی، طلاق بدون اختلاف در بریتیش کلمبیا به‌صورت کتبی از طریق دفتر ثبت (registry) دادگاه عالی و بدون حضور در دادگاه انجام می‌شود. با پرونده‌ای کامل و درست، معمولاً از ثبت درخواست تا صدور حکم طلاق چهار تا شش ماه طول می‌کشد، و طلاق 31 روز پس از صدور حکم نافذ می‌شود.

قانون بریتیش کلمبیا اصطلاحات «حضانت» (custody) و «حق ملاقات» (access) را به کار نمی‌برد. طبق «قانون حقوق خانواده» (Family Law Act)، هر والدی که با فرزند زندگی کرده است معمولاً سرپرست (guardian) اوست؛ سرپرستان مسئولیت‌های والدینی را بر عهده دارند، یعنی تصمیم‌گیری درباره زندگی فرزند؛ و زمان والدگری مدتی است که فرزند با هر سرپرست می‌گذراند. هر ترتیبی تنها بر اساس بهترین منافع کودک (best interests of the child) تعیین می‌شود و هیچ ترتیبی از پیش فرض گرفته نمی‌شود.

بله. طبق «قانون حقوق خانواده» (Family Law Act) بریتیش کلمبیا، توافقی که یک اختلاف خانوادگی را حل می‌کند برای طرفین الزام‌آور است، چه در دادگاه ثبت شده باشد و چه نه، و چه وکیلی در آن نقش داشته باشد و چه نه. دادگاه تنها به دلایل مشخص می‌تواند بندهای مربوط به اموال یا نفقه همسر را کنار بگذارد، مانند عدم افشای اطلاعات یا درک نکردن توافق از سوی یکی از همسران، یا هنگامی که توافق به‌طور قابل‌توجهی ناعادلانه (significantly unfair) شده باشد. بندهای مربوط به نفقه فرزند همیشه می‌توانند بر پایه «رهنمودهای نفقه فرزند» (Child Support Guidelines) بازبینی شوند.