زمان والدگری و حق ملاقات
زمانی که کودکان با بزرگسالان زندگی‌شان می‌گذرانند.
برای افراد غیرمتأهل، «قانون حقوق خانواده» (Family Law Act) درباره سرپرستان اصطلاح «زمان والدگری» (parenting time) و درباره غیرسرپرستان اصطلاح «ارتباط» (contact) را به کار می‌برد. برای افراد متأهل، «قانون طلاق» (Divorce Act) دیگر از «حضانت» (custody) و «حق ملاقات» (access) استفاده نمی‌کند: از 1 مارس 2021، این قانون از «زمان والدگری» و «مسئولیت تصمیم‌گیری» (decision-making responsibility) بر اساس حکم والدگری، و از «ارتباط» بر اساس حکم ارتباط سخن می‌گوید.
زمان والدگری و ارتباط
برای افراد غیرمتأهل، مواد 42 و 59 «قانون حقوق خانواده» (Family Law Act) درباره سرپرستان (guardians) اصطلاح «زمان والدگری» (parenting time) و درباره غیرسرپرستان اصطلاح «ارتباط» (contact) را به کار می‌برند. زمان والدگری زمانی است که کودک با یک سرپرست می‌گذراند؛ در طول زمان والدگری، سرپرست می‌تواند مسئولیت گرفتن تصمیم‌های روزمره را اعمال کند. ارتباط زمانی است که کودک با کسی که سرپرست نیست می‌گذراند؛ مسئولیت گرفتن تصمیم‌های روزمره به غیرسرپرست داده نمی‌شود. برای افراد متأهل، «قانون طلاق» (Divorce Act) اکنون اصطلاحات مشابهی به کار می‌برد. بر اساس ماده 16.1، دادگاه می‌تواند «حکم والدگری» (parenting order) صادر کند که «زمان والدگری»، یعنی زمانی که کودک تحت مراقبت یک شخص است، و «مسئولیت تصمیم‌گیری» (decision-making responsibility) برای تصمیم‌های مهم درباره بهزیستی کودک، از جمله سلامت، تحصیل، فرهنگ، زبان، دین و معنویت، و فعالیت‌های فوق‌برنامه مهم (ماده 2) را تعیین می‌کند. جز در صورتی که دادگاه دستور دیگری دهد، شخصی که زمان والدگری دارد در آن مدت تصمیم‌های روزمره را می‌گیرد (ماده 16.2). شخصی که همسر نیست، مانند پدربزرگ یا مادربزرگ، می‌تواند با اجازه دادگاه بر اساس ماده 16.5 درخواست «حکم ارتباط» (contact order) کند.
حق ملاقات (access)، اصطلاح قدیمی‌تر
تا 1 مارس 2021، ماده 16 «قانون طلاق» از «حضانت» (custody) و «حق ملاقات» (access) سخن می‌گفت. این اصطلاحات جایگزین شده‌اند، اما بسیاری از مردم هنوز آن‌ها را به کار می‌برند و احکام دادگاهی که پیش از این تغییر صادر شده‌اند نیز همچنان همین اصطلاحات را دارند. جز در صورتی که دادگاه دستور دیگری دهد، همسری که بر اساس یکی از آن احکام «قانون طلاق» حق ملاقات داشته، اکنون دارای زمان والدگری محسوب می‌شود (ماده 35.4)، و شخصی غیر از همسر که حق ملاقات داشته، دارای ارتباط بر اساس حکم ارتباط محسوب می‌شود (ماده 35.5).
دادگاه‌ها چگونه تصمیم می‌گیرند
تنها معیار، بهترین منافع کودک (best interests of the child) است. بر اساس ماده 37 «قانون حقوق خانواده»، والدین و دادگاه‌ها باید فقط بهترین منافع کودک را در نظر بگیرند، و هیچ ترتیبی به سود بهترین منافع کودک نیست مگر آن‌که امنیت، آسایش و بهزیستی جسمی، روانی و عاطفی کودک را تا بیشترین حد ممکن حفظ کند. ماده 40 می‌افزاید که هیچ ترتیب خاصی، از جمله زمان والدگری برابر، بهترین ترتیب فرض نمی‌شود. بر اساس «قانون طلاق» نیز دادگاه فقط بهترین منافع کودک را در نظر می‌گیرد (ماده 16(1))، و امنیت، آسایش و بهزیستی جسمی، عاطفی و روانی کودک را در درجه نخست اهمیت قرار می‌دهد (ماده 16(2)). دادگاه‌ها در گذشته از اصلی به نام «حداکثر ارتباط» (maximum contact) آغاز می‌کردند که از ماده پیشین 16(10) «قانون طلاق» گرفته شده بود. آن مقرره در 1 مارس 2021 جایگزین شد: ماده 16(6) اکنون می‌گوید کودک باید تا جایی که با بهترین منافع او سازگار است، با هر یک از همسران وقت بگذراند. زمانی که با هر یک از والدین سپری می‌شود مهم است، اما معیار، بهترین منافع کودک است، نه سهم ثابتی از زمان.
در عمل
بهترین ترتیب به خود کودک بستگی دارد. کودکان بسیار خردسال نمی‌توانند زمان خود را میان والدین تقسیم کنند و تا حدود دو سالگی باید به‌مراتب زمان بیشتری را با مراقب اصلی خود بگذرانند. کودکان در سن مدرسه معمولاً به پیوستگی در محل سکونت نیاز دارند و ممکن است، برای نمونه، یک آخر هفته در میان به همراه یک شب در طول هفته دیدار داشته باشند. برخی روابط سابقه خشونت یا سوءمصرف مواد دارند، و این ممکن است باعث شود زمان والدگری یا ارتباط فقط به ساعات روز، مکان‌های عمومی، نظارت یک دوست یا عضو خانواده به عنوان شخص ثالث، یا حتی نظارت یک نهاد حرفه‌ای محدود شود. از حدود دوازده سالگی، با بزرگ‌تر شدن کودک، دیدگاه‌های خود او اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.